Elk jaar rond deze tijd heroverweeg ik de studies die ik in het verleden gedaan heb, en vergeet nooit de eerste keer dat ik het belang besefte van de Joodse feesten. We hebben geen formele vieringen net zoals de Joden, maar we doen wel mee in hun jaarlijks voorbijkomen, als de parade van Gods meesterplan voor alle tijden.

Dit nummer van ons magazine is geheel gewijd aan het bestuderen van de krachtige beelden, speciaal van het bijbelse feest van Pinksteren. Dit artikel is een van de drie studies, die Pinksteren verbindt met de profetische bestemming van de kerk. Iedereen met een basiskennis van de Bijbel weet dat de kerk werd geboren op Pinksteren. Het ligt in het centrum van Israëls zeven feesten, op het hoogtepunt van de cyclus van feesten. Bijbels, cultureel en historisch gezien, is de symbolische kracht van Pinksteren ongeëvenaard. Het is beladen met een diepe betekenis en vol met verhalen die spreken van Gods liefde en Zijn profetische beloften. Wij zijn van mening dat er een natuurlijke verbinding is tussen Pinksteren en de Opname van de gemeente.

Als u gelijke tred houdt met de huidige nieuws uit de wereld van de christelijke profetiestudies, hebt u waarschijnlijk gehoord dat de Opname wellicht deze maand zou kunnen gebeuren … op Pinksteren. Dit jaar, omdat de viering ervan samenvalt met de datum van de 65e verjaardag van Israël, nauwkeurige beschouwing is hierbij nodiger dan normaal. Sommigen hebben verklaard dat de langverwachte wegrukking kan komen gedurende de periode die begint op dinsdagavond 14 mei. Op dat moment, zeggen ze, zal de gemeente worden binnengehaald, wat de mondiale politiek zal destabiliseren en zal leiden tot het tumult van een oorlog in het Midden-Oosten. Die oorlog, of misschien het begin van een reeks van gevechten in die oorlog, zal de macht van de Verenigde Staten vernietigen. Oftewel, zo is de theorie.

We hebben lang gepleit voor de opvatting dat Pinksteren een type is van de opname, niet dat de opname precies zal moeten komen op een bepaalde Pinksterdag, maar wel dat dit tijdstip mogelijk is, misschien zelfs waarschijnlijk. Wij zijn van mening dat het van het hoogste belang is dat we actief zijn en inspelen op de op handen zijnde terugkeer van Christus, elke dag. In Paulus’ brief aan Titus wordt voor deze stelling duidelijk gepleit:

“…terwijl wij verwachten de zalige hoop en verschijning van de heerlijkheid van de grote God en onze Zaligmaker, Jezus Christus. Hij heeft Zichzelf voor ons gegeven, opdat Hij ons zou vrijkopen van alle wetteloosheid en voor Zichzelf een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken.” (Titus 2:13,14).

Dit jaar valt het Joodse festival genaamd Sjavoeot [Weken] of Pinksteren, op de woensdag en donderdag, de 6de en 7de van de maand Sivan, wat overeenkomt met de 15e en 16e mei. Maar sinds de bijbelse beschrijving van dit festival, dat het altijd op een zondag plaatste, zouden sommigen zeggen dat de dichtstbijzijnde en waarschijnlijkste datum zowel de zondag ervoor of erna zou kunnen vallen: hetzij op 12 mei of 19 mei. Eigenlijk is deze onzekerheid heel geschikt, aangezien Pinksteren “het feest zonder datum” is. In werkelijkheid is zijn verschijning, zoals oorspronkelijk werd berekend door de nieuwe maan met het Pascha en daarna zeven weken aftellen, vrij flexibel.

[Opmerking editor. Oorspronkelijk moesten er zeven weken geteld worden vanaf het Eerstelingenfeest - zie later in het artikel - en die viel op de dag na de wekelijkse sabbath nadat het Pesach was gevierd. Later is men daarvan afgeweken en gaan tellen vanaf de eerste dag van het feest van de ongezuurde broden.]

Pinksteren, het oogstfeest, valt in het midden van de zeven grote feesten van de Joodse kalender. Dat zijn Pascha, de Ongezuurde broden, de Eerstelingen, Pinksteren, Rosj Hasjana, Jom Kippoer en het Loofhuttenfeest.

De eerste drie komen in het voorjaar van het jaar, de laatste drie komen in de herfst. De drie openingsfeesten zijn de uiting van Christus’ eerste komst. Pascha en ongezuurde broden verbeelden Zijn dood en begrafenis. Op het Eerstelingenfeest herrees Hij uit de dood.

De laatste drie feesten zijn de voorbode van zijn wederkomst. Rosj Hasjana illustreert de oordelen in de Dag van de Heer. Jom Kippoer, of de Grote Verzoendag, is voorbode van Christus’ verschijning aan het eind van de Verdrukking. Loofhuttenfeest beeldt de vestiging uit van Zijn Koninkrijk.

Samen genomen vormen de feesten een soort tijdlijn, te beginnen met Christus’ offer en opstanding in het voorjaarsfeesten, en eindigen zoals beschreven in de herfstfeesten met Zijn wederkomst in oordeel en de oprichting van Israël in het tijdperk van zijn Koninkrijk. In het midden van al deze activiteiten staat Pinksteren als een baken met het markeren van de komst van Gods Heilige Geest, en de stichting van het lichaam van Christus, de Gemeente. Voorts geeft het de grote oogst aan aan het eind van de tijd.

Jezus en de Oogst

In Matteüs 13:39 zei Jezus: “De oogst is het einde van de wereld.” Hiermee bedoelde Hij dat de gebeurtenissen in de eindtijd zouden uitmonden in een grote oogst van zielen.

In overeenstemming met het oogstthema eren de Joden Pinksteren als de dag die de hemelen hebben bewaard voor het oordeel van de vruchten aan de bomen. We worden herinnerd aan de woorden van Christus: Door hun vruchten zult gij hen kennen.” (Matt. 7:20).

Op Pinksteren zond Hij Zijn Heilige Geest, met het creëren van het lichaam van Christus – de gemeente – zoals we die vandaag kennen. Sinds die tijd is zijn doel geweest om te getuigen voor Hem “tot aan het uiterste der aarde” (Handelingen 1:8). Christus vergeleek evangelisatie met het planten van zaad dat rijpt tot aan de tijd van de oogst. Zijn terugkeer naar Zijn mensen zou het volgende evenement zijn in de christelijke profetische kalender. Opmerkelijk na Eerstelingen, de volgende belangrijke datum op de feesten-kalender, is Pinksteren.

In het tijdperk van de Tempel vierden de Joden op dramatische wijze het feest der Eerstelingen (Hebreeuws: Omer). Op de zondag na het Pascha stond de hogepriester met de Omer om de eerste verzameling van de graanoogst aan te bieden. In Leviticus 23:11 wordt het genoemd: “de schoof”. Dit aanbod werd geteld als de eerste dag. “Het tellen van de Omer” volgde gedurende vijftig dagen tot Pinksteren:

“U moet dan vanaf de dag na de sabbat gaan tellen, vanaf de dag dat u de schoof van het beweegoffer gebracht hebt. Zeven volle weken zullen het zijn. Tot de dag na de zevende sabbat moet u vijftig dagen tellen. Dan moet u de HEERE een nieuw graanoffer aanbieden. Uit uw woongebieden moet u twee broden meebrengen, bestemd voor een beweegoffer. Ze moeten van twee tiende efa meelbloem zijn, met zuurdeeg gebakken; het zijn de eerstelingen voor de HEERE.” (Lev. 23:15-17).

De bovengenoemde “vijftig dagen” typeren de verlossing. Voor Joodse geleerden staat deze periode voor de rijping van de relatie tussen God en Israël. Voor christenen heeft het de functie van de komst van de Heilige Geest. Christus stond op uit de doden als de Eersteling (de Omer), en engelen beloofden Zijn terugkeer “op dezelfde manier”.

Zoals Paulus het later uiteenzette met het beschrijven van de opstanding: “Maar ieder op de voor hem bepaalde tijd: Christus als eerste en daarna, wanneer hij komt, zij die hem toebehoren.” (1 Korintiërs 15:23).

Maar er zijn risico’s in de landbouw om een oogst te verkrijgen. Jezus sprak vaak over dit feit:

“Hij antwoordde en zei tegen hen: Hij die het goede zaad zaait, is de Zoon des mensen. De akker is de wereld, het goede zaad zijn de kinderen van het Koninkrijk en het onkruid zijn de kinderen van de boze. De vijand die het gezaaid heeft, is de duivel; de oogst is de voleinding van de wereld en de maaiers zijn engelen. Zoals dan het onkruid verzameld en met vuur verbrand wordt, zo zal het ook zijn bij de voleinding van deze wereld: de Zoon des mensen zal Zijn engelen uitzenden, en zij zullen uit Zijn Koninkrijk verzamelen alle struikelblokken, en hen die de wetteloosheid doen, en zij zullen hen in de vurige oven werpen; daar zal gejammer zijn en tandengeknars. Dan zullen de rechtvaardigen stralen als de zon, in het Koninkrijk van hun Vader. Wie oren heeft om te horen, laat hij horen.” (Matt. 13:37-43).

In het tellen elke dag, vanaf de openbare aanbieding van de Omer, is het tegenbeeld van het kijken naar de gewassen die men teelt. Iedereen die boeren heeft gezien in hun handelingen, weet dat hun routine beladen is met onvoorspelbaarheid, wat met veel angstig kijken samen gaat. Naast al het onkruid zijn er plagen als droogte, ziekte en slecht weer, die allemaal de uiteindelijke uitkomst van zijn oogst bedreigen.

De oogst zal ook gepaard gaan met het equivalent van dorsen. Het goede graan moet uiteindelijk worden gewand en uiteindelijk vermalen tot fijn meel, waardig om mee te bakken.

De slechte wereld

Zoals hierboven aangegeven in Leviticus, begint de vijftig-dagen telling met de eerste schoof en eindigt met twee broden, elk gebakken met zuurdesem.

Met Pinksteren is de oogst van zielen in het gemeente-tijdperk voltooid. De twee gebakken broden worden omhoog gehouden door de priester, als vertegenwoordigend de verlosten. Ze worden opgetild boven de aarde, wat suggereert een opklimmen naar de hemel. En ze zijn gebakken met zuurdesem.

Maar waarom zouden ze gezuurde broden zin? We weten uit de hele Schrift, dat het rijsmiddel een type van het kwaad is, een verdorvenheid. Op Pesach werd alleen ongedesemd brood gegeten. Jezus waarschuwde zijn volgelingen ook: “6 Ziet toe en wacht u voor de zuurdesem van de Farizeeën en Sadduceeën” (Matt. 16:6).

Bovendien heeft Hij eens tegen Zijn discipelen gezegd: “Een andere gelijkenis sprak Hij tot hen: Het Koninkrijk der hemelen is gelijk aan zuurdeeg, dat een vrouw nam en in drie maten meel deed, totdat het helemaal doorzuurd was.” (Matth. 13: 33).

Velen hebben gereageerd op Zijn verklaring, zeggende dat de drie maten meel de drie groepen mensen vertegenwoordigen waarover gesproken wordt in de Schrift: Joden, heidenen en de gemeente. Allen zijn aangetast door het kwaad en hebben verlossing nodig. De vrouw? Zij is niemand minder dan de figuur van het Mysterieuze Babylon.

Dispensationeel belang van Pinksteren

In bedelingen sprekend over Pinksteren is dit van groot belang. Beginnende met Noach en de zondvloed heeft dit het moment gemarkeerd dat de ene bedeling verandert in een andere.

“In de tweede maand, op de zevenentwintigste dag van de maand, was de aarde droog geworden. Toen sprak God tot Noach: Ga de ark uit, u, uw vrouw, uw zonen en de vrouwen van uw zonen met u. Laat al de dieren die bij u zijn van alle vlees, de vogels, het vee en alle kruipende dieren, die over de aarde kruipen, met u naar buiten gaan, zodat zij zich overvloedig uitbreiden op de aarde en vruchtbaar zijn en talrijk worden op de aarde.” (Gen. 8:14-17).

De datum hierboven gegeven is de 27e van Iyar, ongeveer een week voor de 6e van Sivan, de dag die in een later tijdperk zou worden aangewezen als Sjavoeot (Pinksteren). Noach, zijn gezin, en de dieren zijn uit de ark gestapt, waarop Noach een altaar bouwde en de Heer aanbad.

Een korte tijd gaat voorbij. Wij stellen ongeveer een week. Dan valt de volgende gebeurtenis voor in het leven van Noach, welke wordt gezien in Genesis hoofdstuk 9, waar de Heere Zijn verbond sluit met Noach. Dit werd gesloten aan het begin van de derde maand Sivan, op het tijdstip dat later Pinksteren zal zijn. Het Noachitische Verbond markeerde de overgang van de bedeling van Geweten naar die van Menselijk Bestuur.

Wij vinden dezelfde tijdmarkering bij het begin van de bedeling van de Wet. Mozes bracht de Israëlieten naar Midian:

“Zij braken op vanuit Rafidim, kwamen in de woestijn Sinaï en sloegen hun kamp op in de woestijn. Israël sloeg daar zijn kamp op tegenover de berg.” (Ex. 19:1).

Aangekomen op de berg waar hij de geboden van de wet van de Heer zou ontvangen, sprak Mozes:

“Hij zei tegen het volk: Wees over drie dagen gereed en nader niet tot een vrouw. En het gebeurde op de derde dag, toen het morgen werd, dat er op de berg donderslagen, bliksemflitsen en een zware wolk waren, en zeer sterk bazuingeschal, zodat al het volk dat in het kamp was, beefde.” (Ex. 19:15,16).

Dit signaal kwam tot stand op de 3e van Sivan, en de dagen onmiddellijk daarna. Dus de bedeling van de wet begon op Sjavoeot … Pinksteren.

Natuurlijk, de volgende verandering van de bedeling kwam toen de wet werd vervangen door de tijd van Genade op dat voor christenen welbekende Pinksteren:

“En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd, waren zij allen eensgezind bijeen. En plotseling kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en dat vervulde heel het huis waar zij zaten. En aan hen werden tongen als van vuur gezien, die zich verdeelden, en het zat op ieder van hen. En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen te spreken in andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken.” (Hand. 2:1-4).

Christus’ discipelen waren de hele nacht opgebleven, zoals de Joodse traditie dat vraagt. De dag was “volledig gekomen” op de volgende ochtend bij zonsopgang.

Het is onze stelling dat Pinksteren, de dag waarop de bedeling veranderde, zorgvuldig dient te worden opgemerkt door de gelovigen, hoewel christenen geen behoefte hebben om traditionele rituelen van de wet uit te voeren. Gebeurtenissen uit het verleden suggereren toekomstige trends, terwijl wij wachten op een andere verandering van bedeling, die begint met de opname en de Dag van de Heer.

De bijbehorende artikelen in deze kwestie zullen veel andere aspecten van Pinksteren detailleren, waaronder het verhaal van Ruth, de heidense vrouw die werd gekozen door de rijke landeigenaar Boaz in de nacht van Pinksteren. Later werden ze verenigd in het huwelijk en zij baarde hem een zoon, Obed, die de grootvader van koning David was.

Ook zullen we tijd besteden aan de Pinksterdag-traditie die genoemd wordt: “het versieren van de bruid”. Joden blijven de hele nacht studeren in de Schrift in de hoop dat men een bijzondere zegen zal ontvangen. Zij geloven dat de hemel zich kort zal openen voor de serieuze smekeling, en dat God gunstig op het gebed zal beantwoorden als Zijn Heilige Geest weer uitbarst.

De Tempel Menorah

Zoals met vrijwel elk ander aspect van het Pinksterfeest, zien we hier een perfect beeld van de opname, wanneer de hemel zich letterlijk zal openstellen voor een moment, door Paulus op de volgende manier beschreven:

” Zie, ik vertel u een geheimenis: Wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik, in een oogwenk, bij de laatste bazuin. Immers, de bazuin zal klinken en de doden zullen als onvergankelijke mensen opgewekt worden, en ook wij zullen veranderd worden.” (1 Kor. 15:51,52).

Dit is het “korte moment” dat de Joden zo graag willen krijgen. De eerste bazuin, de stem van de Heer, die al jaren geleden klonk op de berg Sinaï. De laatste bazuin is dan ook het geluid van de stem van de Heer, die binnenkort weer zal klinken. De logica zegt dat het ook kan komen op Pinksteren:

“Want de Heere Zelf zal met een geroep, met de stem van een aartsengel en met een bazuin van God neerdalen uit de hemel. En de doden die in Christus zijn, zullen eerst opstaan. Daarna zullen wij, de levenden die overgebleven zijn, samen met hen opgenomen worden in de wolken, naar een ontmoeting met de Heere in de lucht. En zo zullen wij altijd bij de Heere zijn.”(1 Th 4; 16,17.).

Deze trompet is geen ramshoorn, noch een metalen instrument, het is de eigen stem van de Heer, die ons roept naar de atmosferische hemelen, waaruit wij zullen opstijgen naar de hemel en in de glorie.

Een laatste gedachte: van de zeven feesten van Israël staat Pinksteren in het midden. Het herinnert ons aan dat grote geestelijke symbool van de Tempel, de Menora, die zeven lampen had. Drie lampen stonden aan weerszijden van de centrale Dienaarlamp, die Yeshua typeerde. Hij werd verhoogd, er bovenuit, en werd gebruikt om de andere lichten te laten branden. Zoals Pinksteren zelf de geestelijke verlichting voortbrengt voor alle zeven feesten. Op een bepaalde manier symboliseert het de verbinding tussen hemel en aarde.

Pinksteren – wat een perfecte tijd voor de Heer om ons naar huis te halen – zo niet dit jaar, dan toch spoedig!

Bron: The Pentecost Prophecy | Prophecy In The News
Bron: http://www.wimjongman.nl
Vrede zij u,
Henk
http://www.weeswaakzaam.com

De meeste uitvindingen lijken in eerste instantie een enorme revolutie en het einde van een ontwikkeling. Kijkend naar de geschiedenis blijkt zo’n uitvinding echter meestal niet meer dan juist het begin van een verdere ontwikkeling. De eerste auto bijvoorbeeld was voor mensen die alleen nog paarden, karren en koetsen kenden natuurlijk een gigantische sprong in de techniek. Maar in vergelijking met de meest eenvoudige auto van nu vinden we die eerste automobielen meelijwekkend primitief. En zo zal het waarschijnlijk blijven gaan zo lang deze wereld bestaat.

In onze tijd verbazen we ons over een pistool dat je met een 3D-printer kunt maken. Of over de ‘Google Glass bril’ die – nu nog gekoppeld aan je mobiel – weer, nieuws en andere informatie projecteert vlak voor de ogen van de gebruiker. De bril kan op spraakcommando ook foto’s en video’s maken. In China zal de ‘bril’ je woorden snel in het Chinees vertalen en in elke omstandigheid kan de bril van Google je de weg wijzen.

DE MENS ALS ROBOT

Waar deze ontwikkeling eindigt? Het is helemaal niet onvoorstelbaar dat een dergelijk apparaat op den duur wordt doorontwikkeld tot een verlengstuk van je brein. Je brein wordt dan uitgebreid tot het wereldwijde web of de ‘cloud’. En via die extensies kun je dan van verschillende kanten informatie krijgen over wat je in jouw concrete situatie van plaats en tijd moet weten en wat je vervolgens het beste kunt doen.

Ik fantaseer nog een beetje door en zie een wereld voor me van alwetende menselijke zombies zonder eigen persoonlijkheid die precies doen wat in de gegeven omstandigheden het meest gewenst is. Want maak je de foute keuze, dan zal de ‘doorontwikkelde bril’ je met impulsen corrigeren. De mens als robot in plaats van robotten met menselijke trekjes? Leven, wetenschap en techniek lijken zich totaal te gaan vervlechten.

TOREN VAN BABEL

Is dit hetgeen waar de Here God op doelde toen hij keek naar de ontwikkeling van de mens bij de torenbouw van Babel? De Bijbel citeert Hem, in relatie tot de huidige technische ontwikkelingen, op een wel heel prikkelende manier: ‘Zie, het is één volk en zij allen hebben één taal. Dit is het begin (!) van hun streven; nu zal niets van wat zij denken te doen voor hen onuitvoerbaar zijn’ (Genesis 11 vers 6). Eén wereldmaatschappij, één technische taal, het streven naar die ene betere wereld en ongekende technische mogelijkheden. Je zou kunnen gaan denken dat je geen nieuwe hemel en nieuwe aarde meer nodig hebt. Tenminste, als robot…

Bron: http://www.habakuk.nu
de opiniesite van stichting Tot Heil des Volks
Vrede zij u,
Henk
http://www.weeswaakzaam.com

In juli 1995 verwoestte een grote bosbrand twee miljoen bomen van het Jeruzalem Bos, in de Judese heuvels. Een deel van dit bos werd gevormd door het ‘Nederland-Israël Solidariteits Woud’, met 20.000 bomen. Nu, 18 jaar later, is de reinigende werking van het vuur duidelijk zichtbaar. Zo kan de Here ook in ons leven vuur en reiniging brengen. Met het oog op het Pinksterfeest klonk het al in Mattheus 3:11: ‘Hij zal u dopen met de Heilige Geest en met vuur.’

Ruim tweeduizend hectare bos ging in vlammen op. Wat voorheen een prachtig bos was, veranderde in een enorme ravage. Zou er ooit weer een nieuw bos komen op diezelfde plaats?
Deskundigen waren niet zo negatief. ‘Vuur is niet per definitie slecht,’ merkten ze op. ‘Het kan een natuurlijk onderdeel zijn van het ecosysteem van een bos. Het betekent het einde voor parasieten en ongedierte, en ook voor dennennaalden en –kegels, die de zuurgraad negatief beïnvloeden. Na een brand krijgt de bodem de kans de zuurgraad weer te herstellen.’

Nu, 18 jaar na die gigantische brand, staat het Jeruzalem Bos er prachtig bij. We vinden er nu allerlei bomen en planten die er in 1995 niet konden groeien. Het bos is door de brand sterker geworden. De grond is gereinigd door de hitte van het vuur. Je zou kunnen zeggen dat de grond vernieuwd is. Het is opmerkelijk dat er nu in de omgeving van het bos ook meer regen valt, veroorzaakt door de vochtige lucht boven het bosgebied.

Toen ik dit bericht las, raakte mij de geestelijke diepte van deze gebeurtenis. Het kan ons toch ook overkomen dat we het gevoel hebben in het vuur terecht gekomen te zijn. Het blussen ervan is onbegonnen werkt. De stormen razen over je leven. Je vreest te zullen omkomen.
God kan toelaten dat het vuur ook in ons leven komt. Dat vuur doet pijn, heel veel pijn… wanneer je je baan kwijtraakt, je gezondheid, je geliefde, je bezittingen en vul maar in.

Voor degenen die God weerstaan, de ongehoorzamen, de ongelovigen, is het vuur verwoestend, maar voor Zijn kinderen, de gelovigen, kan Hij het vuur toelaten om hen te reinigen, te louteren en hen meer op de Here Jezus te laten lijken.

God is niet wreed wanneer Hij het vuur in ons leven toelaat. Dat denken wij misschien wel. Dat past niet in het plaatje dat sommigen van de Here hebben. Velen schilderen Hem voor als degene die ons zal voorzien van uitsluitend voorspoed, welvaart, zegen en gezondheid. Maar dat is een totaal verkeerde voorstelling. En daarom raken velen zo in de war als er moeilijkheden in hun leven komen.

Denk nog eens aan die enorme bosbrand in Israel. Een totale verwoesting bleef over, maar nu, jaren later, heeft die brand ertoe geleid dat er iets heel moois is ontstaan. Zo kan de Here een brand in ons leven – moeilijkheden, tegenslagen of wat dan ook – gebruiken om er iets heel moois uit voort te laten komen. Wonderlijk, toch?

Het kan ons helpen om onze situatie in een groter perspectief te zijn. Ons leven bestaat niet slechts uit onze jaren hier op aarde, of dat er nu 60, 70, 80, 90 of misschien maar 5, 15 of 25 zijn, maar ons leven nu is een voorbereiding op een eeuwigheid die voor ons ligt. In dit leven maakt de Here ons klaar voor die eeuwigheid. En dan is er soms vuur nodig om ons te reinigen, te zuiveren, om iets heel moois tot stand te kunnen brengen. En zeker, dat kan heel pijnlijk zijn. Misschien schreeuwen we dan wel tot de Here en begrijpen we werkelijk niets van de weg die Hij met ons gaat. En dat mag!

Denk eens aan Hebreeën 12. Daar lezen we:
5 En u bent de vermaning vergeten waarmee u als kinderen wordt aangesproken: Mijn zoon, acht de bestraffing van de Here niet gering en bezwijk niet, als u door Hem terechtgewezen wordt.
6 Want de Here bestraft wie Hij liefheeft, en Hij geselt iedere zoon die Hij aanneemt.
7 Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen. Want welk kind is er dat niet door zijn vader bestraft wordt?
8 Maar als u zonder bestraffing bent, waar allen deel aan hebben gekregen, bent u bastaarden en geen kinderen.
9 En verder hadden wij onze aardse vaders als opvoeders, en wij hadden ontzag voor hen. Zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de Vader van de geesten, en leven?
10 Want zij hebben ons wel voor een korte tijd naar het hun goed dacht bestraft, maar Hij doet dat tot ons nut, opdat wij deel krijgen aan Zijn heiligheid.
11 En elke bestraffing schijnt op het moment zelf wel geen reden tot blijdschap te zijn, maar tot droefheid. Maar later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid.

Vers 10 zegt het zo duidelijk: Bestraffingen, moeilijkheden, vuur in ons leven, wil de Here tot ons nut laten zijn, opdat we deel zullen krijgen aan Zijn heiligheid. Zo wil Hij ons tot zegen doen zijn op deze aarde, en ons klaarmaken voor de eeuwigheid.
Lieve mensen, als we door genade de Here Jezus mogen kennen, wacht ons een geweldige toekomst. Dan zullen we eenmaal voor altijd bij Hem zijn en deel hebben aan Zijn heiligheid en Zijn heerlijkheid. Dat mag ons uitzicht zijn, dat mag ons verlangen zijn.

Dan is er geen vuur meer nodig. Dan is alles rein en heilig. Daar straalt het licht van God, altijd.
En de stad heeft de zon en de maan niet nodig om haar te beschijnen, want de heerlijkheid van God verlicht haar, en het Lam is haar lamp (Openbaring 21:23).
En daar zal geen nacht zijn, en zij hebben geen lamp en ook geen zonlicht nodig, want de Here God verlicht hen. En zij zullen als koningen regeren in alle eeuwigheid (Openbaring 22:5).

Ter bemoediging nog een paar verzen uit Jesaja 43.
2 Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn,
door rivieren, zij zullen u niet overspoelen.
Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden,
geen vlam zal u aansteken.
3 Want Ik ben de HERE, uw God,
de Heilige van Israël, uw Heiland.

Dirk van Genderen
Bron: http://www.dirkvangenderen.nl
Vrede zij u,
Henk

Ben je boos op  een vriend? Ga bidden. Serieus. Je hart wordt anders en er komt ruimte voor vergeving. Dat wordt in de kerk natuurlijk vaak gezegd, maar het is ook wetenschappelijk onderzocht.

Bron: http://www.cip.nl/artikel/35583/Wijzen-op-valse-profeten-komt-eenheid-ten-goede
“De Heere Jezus waarschuwt voor valse profeten, leraren en messiassen die een verkeerde leer brengen. Tegen wie Hij exact waarschuwde, weten we niet. Zo heeft Jezus ons niet verteld welke doctrines de valse profeten verspreiden. Wel maakte Hij duidelijk dat ze tekenen en wonderen zullen verrichten om Gods kinderen te misleiden (Marcus 13:22),” schrijft de christelijke schrijfster Jennifer LeClaire over wie valse profeten en leraren zijn.

“Judas sprak over goddelozen, die de genade van onze God misbruiken als voorwendsel voor losbandigheid en die onze enige meester en Heer, Jezus Christus, verloochenen (Judas 1:4). En Petrus noemde de valse leraren ‘schandvlekken en smetten, die zwelgen in hun bedriegerijen. Hun ogen zijn vol overspel en zondigen onophoudelijk. Zij verlokken onstandvastige mensen en hebben hun hart geoefend in hebzucht’ (2 Petrus 2:13-14). Hij omschreef hen als mensen ‘die de rechte weg hebben verlaten, zijn verdwaald en de weg van Bileam volgen’. Verderop zegt Petrus ‘zij beloven hun vrijheid, terwijl zij zelf slaven van de verdorvenheid zijn’.

Satan
“En laten we niet vergeten wat de apostel Paulus heeft gezegd over valse profeten,” gaat LeClaire verder. “Hij noemde hen ‘bedrieglijke arbeiders, die zich voordoen als apostelen van Christus.’ Volgens hem niet verwonderlijk, omdat satan zich voordoet als een engel van het licht. Het is daarom ‘niets bijzonders’ als valse profeten zich voordoen als dienaars van de gerechtigheid, vervolgt Paulus. ‘Hun einde zal zijn naar hun werken’ (2 Korinthiërs 11:13-15). Paulus noemde ook namen. Fygellus en Hermogenes (2 Timotheüs 1:15) keerden zich van hem af en in 2 Timotheüs 4:10 verliet Demas hem ‘omdat hij de tegenwoordige wereld heeft lief gekregen.’ Houdt in gedachten dat het hier ging om een brief over waarschuwingen tegen valse evangeliën.”

“Jezus Zelf sprak zich uit tegen de Schriftgeleerden, Farizeeën en huichelaars. In Mattheus 23 legde Jezus uit waarom hij zich tegen hen uitsprak. Ook riep Hij satan bij naam, ook al is hij geen specifiek persoon. Dat komt omdat satan degene is die valse profeten, leraren en messiassen beïnvloedt met een verkeerde leer. We strijden niet tegen vlees en bloed, ‘maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten’ (Efeze 6:12).”

Namen noemen
LeClaire vraagt zich af wanneer de Bijbel spreekt over ‘valse profeten’ de ene keer namen worden genoemd en een andere keer niet. “Zou dit geleid zijn door de Heilige Geest? Ook ik heb in artikelen namen genoemd en hen bekritiseerd. Maar soms heb ik ook geweigerd namen te noemen. Ik ben hier niet om goedkeuring van andere mensen te ontvangen. De vreze des Heren drijft mij om te waarschuwen. Dat leidt niet tot verdeeldheid. Integendeel, de mensen die een verkeerde leer prediken veroorzaken verdeeldheid. Wanneer we dit blootleggen, verwijzen we mensen naar de Heere Jezus en werkelijke eenheid.”

“Ik weigert een vals evangelie te accepteren. Ik ben bereid die prijs te betalen en te staan voor de Bijbelse waarheid. Ook als dit ten koste gaat van mijn eigen leven. U ook?”

Bron: Charisma News
Bron: www.cip.nl
Vrede zij u,
Henk
www.weeswaakzaam.com

Wat is de grootste uitdaging van de kerk vandaag de dag? Spannende vraag. HetReformatorisch Dagblad legde die vraag onlangs voor aan de Engelse theoloog James Packer. Hij kwam ook met een spannend antwoord. Als grootste uitdaging noemde hij de islam. ‘Het minste wat we kunnen doen, is het verschil tussen het christelijk geloof en het islamitisch geloof verduidelijken’, zei hij. ‘Daarin zal ook aandacht moeten zijn voor de leer.

Christenen geloven in de drie-eenheid, en hebben alle reden om dat te doen: het is de basis van de hele genadeleer, de verlossing, het heil, de heerlijkheid. De islam ontkent dat alles. Het lijkt me dat het gesprek moet beginnen met de wetenschap dat er een radicale scheiding bestaat tussen christendom en islam. Het gaat ten diepste om een verschillende visie op Wie God is.’

BEKERING

Een belangrijk verschil tussen islam en christendom is daarnaast: de oproep tot een radicale, diepgewortelde bekering. Binnen de islam klinkt die oproep niet. De Koran bepleit weliswaar een verandering van levensstijl, door je aan de vijf zuilen (religieuze plichten) te houden. Maar die verandering blijft wat aan de oppervlakte steken. De Geest, die Gods wetten in je hart schrijft, is bij de islam een onbekend fenomeen. In de boeken van James Packer is er veel aandacht voor die thema’s: bekering, de Geest als vernieuwer, herschepper. In hetReformatorisch Dagblad noemt de theoloog als belangrijk aandachtspunt voor de kerk, naast de islam, het ‘werk van de Heilige Geest in de bekering’.

LIEFDEVOL

Vaak wordt het evangelie versmald tot de boodschap ‘God houdt van jou’. En natuurlijk, God houdt van alle mensen. En er zijn mensen die snakken naar die boodschap. Maar is het ook de kernboodschap die we als kerk moeten uitdragen? Het gevaar bestaat dat we een halfzacht beeld van God neerzetten. Iemand die niets vraagt, alleen liefheeft, ‘Hij wacht alleen nog maar totdat je komt…’ Doe je het evangelie zo recht? In de verkondiging van de profeten, Jezus zelf en de apostelen lag de nadruk op bekering. Stel dat iemand recht op een ravijn afloopt, heeft het dan zin om die persoon toe te roepen hoeveel je wel niet van hem houdt? Misschien is het dan liefdevoller om te roepen: ‘Pas op! Uitkijken! Keer je om!’ Ook moslims zijn meer gebaat bij liefdevolle duidelijkheid dan enkel ‘lievigheid’ – in de zin van ‘uiteindelijk dienen we dezelfde God’. Ja, moeilijk is het wel. Je hebt er vrijmoedigheid voor nodig. En wijsheid, kennis, liefde, de Heilige Geest. De apostelen schreeuwden het aanvankelijk ook niet van de daken. Maar toen kwam de Geest. En alles veranderde.

Bron: http://www.habakuk.nu
de opiniesite van stichting Tot Heil des Volks
Vrede zij u,
Henk
http://www.weeswaakzaam.com

Vrouwen, teer niet teveel op het geld van je man! Benut toch je talent! Kom op, allemaal de arbeidsmarkt op! Dit preekte Jet Bussemaker (foto), minister voor onderwijs, cultuur en wetenschappen, aan de vooravond van Moederdag in een nota over emancipatie. ‘Vrouwen moeten af van dat eeuwige schuldgevoel over hun gezin’, aldus de minister. ‘Ze zouden zich eerder schuldig moeten voelen over het feit dat de overheid zoveel in ze heeft geïnvesteerd.’ Kortom, het ene schuldgevoel moet plaatsmaken voor het andere.

Vrouwen die niks doen met hun diploma moeten berouw tonen. De minister roept haar seksegenoten tot de orde: Denk toch aan al die investeringen van de overheid! De overheid heeft recht op jou, en vooral op jouw bijdrage aan de economie!

Economie is onze god en minister Bussemaker blijkbaar zijn profeet. Ze appelleert aan een verlangen naar ‘zelfontplooiing’. Maar wordt je daar als man of vrouw nou echt gelukkig van, als je na jarenlang offeren en zwoegen uiteindelijk op de top van de carrièreladder rijk en succesvol zit te zijn? Ik moet denken aan wat Dietrich Bonhoeffer eens schreef: ‘Misschien is er geen gevoel dat groter geluk geeft dan dat men voor andere mensen iets kan betekenen.’ Zo’n houding zorgt er bovendien voor dat de samenleving niet als loszand in elkaar zakt, en ook een samenleving blijft in de letterlijke zin van het woord.

BETUTTELING

Nog een praktisch puntje: zijn er wel zoveel banen voor al die onafhankelijke mannen en vrouwen? En hoe gaat Bussemaker het probleem van de onbetaalbare kinderopvang oplossen? Soiweso kun je je afvragen of een minister zich moet bemoeien met de vraag hoe papa’s en mama’s thuis de taken verdelen. Treffend vond ik het commentaar van columnist Rob Schouten in Trouw: ‘Minister Bussemaker, officieel van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, is eigenlijk Minister van Economie en Betutteling. Hoezo, wat de overheid in vrouwen heeft geïnvesteerd? De overheid moet zorgen dat vrouwen zelf kunnen uitmaken wat ze met hun toekomst willen, dat ze huisvrouw kunnen worden, of bankdirecteur of dat ze bij de Dorcas truien kunnen breien voor Afrikaanse weesjes als ze daar zin in hebben. Een land dat het succes van z’n burgers afweegt aan het economisch nut dat ze opleveren is een armoedig land en overheden die hun investeringen terug willen zien zijn schrapers, huisjesmelkers.’

PATRICA PAAY

Bussemaker kwam in Trouw ook nog met een voorbeeldvrouw op de proppen: Patrica Paay. De minister noemt haar ‘een vrouw van wie je wel kan zeggen dat ze veel heeft bereikt’. Vraag is echter of Paay zelf iets heeft bereikt, of dat anderen (mannen vooral) iets met haar hebben bereikt. Jaap Kooijman, docent mediastudies aan de UVA, typeerde Paay onlangs als ‘commercieel product dat wordt verhandeld door mannelijke platenbazen, managers en televisieproducenten’: ‘Om als popzangeres succesvol te zijn, is zingen niet genoeg; ze moet zich vooral als sexy stoeipoes laten verkopen’ (De Volkskrant, 5 november 2013). Een opmerkelijk voorbeeld dus van de minister. Of toch niet? Met het product ‘Patricia Paay’ is goed geld verdiend. Kortom: het offer is gebracht, de economiegod van Jet Bussemaker kan tevreden knikken.

Bron: http://www.habakuk.nu
de opiniesite van stichting Tot Heil des Volks
Vrede zij u,
Henk
http://www.weeswaakzaam.com

Wanneer heeft iemand gezag in de kerk? Lastige vraag. In veel protestantse kerken moet je eerst zes jaar lang theologie studeren voor je je ‘dominee’ mag noemen. In pinsterkringen hoef je geen papiertje te hebben om toegang te krijgen tot het preekgestoelte. Op zich niet gek: de eerste discipelen van Jezus waren ook geen studiebollen. Mogelijk konden ze niet eens lezen. Maar als ze met Pinksteren de Geest krijgen, gaan ze opeens glashelder en gloedvol preken. De bollebozen onder hun gehoor luisteren er vol verbazing naar: ‘Dat waren toch ongeletterde mensen?’ (Handelingen 4:13)

Niet gek dus, die vrijheid in Pinkstergemeenten. Maar wat mooi en puur is, is vaak ook bijzonder kwetsbaar. Zonder officiële titels is er een verhoogd risico op creatievelingen die voor zichzelf een titel verzinnen. Het gevolg: onrust, heibel, verwarring. Actueel voorbeeld hiervan is de beroering rond evangelist Jan Zijlstra. Zijlstra beschouwt zich als ‘apostolisch overziener’, maar niet iedereen deelt die visie. Volgens Rolph Hendriks, voorganger en opvolger van Zijlstra bij De Levensstroom, zorgde Zijlstra’s voortdurend beroep op een ‘apostolisch overzienerschap’ voor een conflict en uiteindelijk een breuk. Met een beroep op dat ‘apostelschap’ verhief hij zich boven de andere bestuursleden van De Levensstroom en dwong hij een doorslaggevende stem af, aldus Hendriks in het Nederlands Dagblad (11 mei 2013). Op zijn beurt verwijt Jan Zijlstra het bestuur dat het ‘stumpers’ zijn die hem ‘een dolk in de rug steken’.

WELLES-NIETES

Op de basisschool is het al een probleem: als je vastloopt in een welles-nietesdiscussie, beroepen kinderen zich snel op een bepaalde status of hoger gezag. Je kunt een beroep doen op leeftijd (ik ben een maand ouder dan jij!), intelligentie (ik ben slimmer!) of een hogere autoriteit (mijn vader zegt dat ik gelijk heb!). Dat soort uitvluchten vervuilen de discussie, inhoudelijke argumenten verdwijnen naar de achtergrond. Praten met iemand die zich ‘apostolisch overziener’ noemt, moet ook lastig zijn. Want kun je iemand met zo’n goddelijke status nog tegenspreken? Jan Zijlstra zegt zelfs letterlijk: ‘God is voor mij.’ Dus tegenspraak is prima, maar bedenk dan wel Wie je eigenlijk tegenspreekt.

ROEMRUCHTE VRAAG

Het doet denken aan de roemruchte vraag van TRIN-adviseur Willem Ouweneel aan zendeling Marten Visser, die ontdekte dat de zeven genezen blinden uit Birma toch niet genezen waren. Ouweneel vroeg hem: ‘Met Wie ben je aan het strijden als je hardnekkig Gods wonderen wilt ontkennen?’ Een schoolvoorbeeld van manipulatie is ook deze quote van een andere charismatische voorman, publiekelijk uitgesproken tegen zijn gemeenteleden: ‘Sommige mensen hebben een probleem met mij. Dat kan, maar u heeft daarmee een probleem met God.’

In de argumentatieleer hebben ze er een mooie naam voor bedacht: argumentum ad baculum(drogreden met beroep op angst). Ofwel: de drogreden met de stok. En ja, herders gebruiken ook wel eens een stok. Maar die gebruiken ze om wolven mee weg te jagen, niet om schapen mee uiteen te slaan.

Bron: http://www.habakuk.nu
de opiniesite van stichting Tot Heil des Volks
Vrede zij u,
Henk
http://www.weeswaakzaam.com