Godvertrouwen in onzekerheid

Het nog lekker koel als ik vroeg in de ochtend naar de standplaats van de ‘bush-taxi’s’ loop, op zoek naar vervoer van de hoofdstad naar onze woonplaats Buba, een reis van bijna 230 km en ruim vier uur. Reizen per openbaar vervoer is hier in Guiné-Bissau een heel avontuur en soms vraag ik me af waar we ons aan overgeven.

Op de plek waar de auto’s met bestemming Buba vertrekken, word ik belaagd door enkele jongens die mij menen te moeten helpen om een plaats te bemachtigen in een van de auto’s. Totaal overbodig, want het werkt op een beurtsysteem. De auto die het eerst binnen was, moet met passagiers gevuld zijn voordat de volgende auto passagiers mag werven. Dat laat de klant weinig keus, behalve de mogelijkheid om te wachten tot de auto van jouw keuze aan de beurt is. Dat kan wel enkele uren duren. Ik geef me maar over aan wat er voorhanden is.

Ik loop naar de auto die klaarstaat. Het is een zogenoemde ‘sept-place’, een oude Peugeot stationwagen vol deuken en roest, met een extra bank achterin, waardoor er zeven passagiers mee kunnen. Ik ben de vierde passagier, dus dat betekent wachten. Een half uur later zijn alle zeven kaartjes verkocht en kunnen we vertrekken. Vanwege mijn lengte krijg ik de stoel naast de chauffeur aangeboden. Als ik ga zitten constateer ik tevreden dat het onmogelijk zal zijn om te verdwalen: de voorruit van de auto ziet er uit als een gedetailleerde landkaart vanwege alle barsten en scheuren die er kriskras doorheen lopen. De ‘landkaart’ is goed te zien; het zicht op de weg zal minder zijn.

De chauffeur houdt twee draadjes tegen elkaar en de startmotor doet een halfbakken poging de motor aan te zwengelen. Tevergeefs. De accu heeft er geen puf in. Geen nood. Collega-chauffeurs fungeren als ‘startmotor’ en na enkele meters duwen slaat de motor gewillig aan en zijn we op weg.

Bezorgd

Als we de onverharde standplaats afhotsen, merk ik dat de schokbreker rechts vooraan voor spek en bonen meedoet. Elke hobbel veroorzaakt een harde ‘bonk’. Gelukkig zijn we gauw bij het asfalt en die luxe houden we de hele weg tot Buba, al zijn er weggedeeltes met veel gaten. Elk gat waar het rechter voorwiel doorheen gaat, betekent een aanslag op de toch al precaire samenhang van de carrosserie. Verontrust constateer ik ook dat de remmen niet eensgezind zijn: bij het remmen trekt de auto steeds sterk naar rechts. De chauffeur is er duidelijk op ingesteld en geeft via het stuurwiel genoeg tegenwicht naar links om de auto op het goede spoor te houden.

Dan schiet het mij te binnen dat er hier in Guiné-Bissau altijd gezegd wordt dat de plaats naast de bestuurder de gevaarlijkste is. Er gebeuren op deze rustige wegen relatief veel ongelukken, meestal door technische mankementen en te hard rijden. Statistieken lijken uit te wijzen dat de passagier naast de chauffeur het grootste risico loopt de klos te zijn. We rijden langs twee autowrakken die de stelling lijken te bevestigen en ik vraag me bezorgd af of het toch niet verstandiger was geweest om op een andere auto te wachten. Maar was die beter geweest?

Spanning

Ik zie uit naar het lange stuk weg van zestig kilometer lang naar het oosten, dat wat breder en van goede kwaliteit is. Maar daar aangekomen, is er nieuwe reden tot spanning. De chauffeur heeft blijkbaar ook uitgezien naar dat goede weggedeelte en drukt het gaspedaal baldadig ver in. De kilometer teller werkt niet, maar ik weet zeker dat we over de 100 rijden op deze tweebaansweg. We halen veel andere auto’s in. De weg gaat dwars door dorpjes heen, maar de chauffeur mindert nauwelijks vaart. Uit eigen ervaring weet ik hoe lastig het al is om met lagere snelheid geiten, varkens of koeien, die vaak onverwacht de weg oversteken, te ontwijken. Ik raak gespannen en onwillekeurig zet ik mijzelf al schrap voor de mogelijke klap.

Dan realiseer ik me dat dit niets helpt. In stilte begin ik te bidden. In de eerste plaats natuurlijk om bescherming en een reis zonder ongelukken, maar ook dat ik innerlijk tot rust mag komen. Ik heb zelf toch geen controle over de situatie. En als ik dat wel zou hebben – of zou denken te hebben – dan nog kan er van alles misgaan, ook in een andere auto. Ik moet mij overgeven aan de situatie, of beter gezegd, aan mijn hemelse Vader, die alles in handen heeft.

Uitzicht

Als zendeling leef je vaker in onzekere of risicovolle omstandigheden, zeker in deze rumoerige tijden. We hebben hier pas een staatsgreep achter de rug en onderhuids blijft er veel politieke spanning.

Er zijn zoveel landen waar strijd heerst en het gevaarlijk is. Denk eens de terroristische aanvallen in Noord-Nigeria, aan de onrust in het Midden-Oosten en aan de mensen die in landen werken waar islamieten steeds onverdraagzamer en agressiever gelovigen vervolgen, ontvoeren en terroriseren. Als zendelingen beschikken we over de luxe om weg te kunnen vluchten. Lokale broeders en zusters kunnen dat meestal niet. Zij zitten gevangen in de situatie. Toch zijn ze geen slaaf van de situatie, want uiteindelijk behoren zij God toe. ‘Goed is de HERE voor wie Hem verwachten, voor de ziel die Hem zoekt, goed is het, in stilheid te wachten op het heil des HEREN’, (Klaagl. 3:25-26). Dat was het woord van de profeet aan het volk dat leed in de uitzichtloze situatie van de ballingschap. Maar juist daar mochten zij leren zich over te geven aan Hem die Zelf het uitzicht is voor wie op Hem vertrouwen.

We gaan in Europa onzekere tijden tegemoet – economisch, politiek en cultureel. Langzamerhand wordt het moeilijker om er als christen te leven. Het net sluit zich. De Bijbel voorzegt dat er tijden zullen komen dat de gemeente van Christus verdrukt zal worden. Er kunnen situaties ontstaan waar menselijk gesproken geen uitweg meer is. In die situatie leren we weer dat we ons aan God moeten overgeven. Want wat er ook gebeurt hier op aarde, Hij is ons heil. Wij zijn met Hem gezeten in de hemelse gewesten. Uiteindelijk heeft alleen Hij alles onder controle.

Bron: www.habakuk.nu,
de opiniesite van stichting Tot Heil des Volks.
Vrede zij u,
Henk
www.weeswaakzaam.com