FREE ROAMING FOR INTERNATIONAL CALLS!
Check out the best international Sim Cards and save up to 80% on your phone calls, go to roaming free sims and travelsim!

181679329
Ik heb nooit begrepen waarom iedereen een Amerikaanse actie verwachtte op het nucleaire programma van Iran. In principe was er nooit enige kans dat de VS enige gewapende actie zou ondernemen – of Israël zou toelaten om dat te doen. Dat kan een goed idee zijn, en misschien zal het onvermijdelijk zijn.

Maar er was geen kans op iets dergelijks, zelfs als Barack Obama nooit president zou zijn geweest. Dit is wat er zou gaan gebeuren:

-De VS wilde economische sancties opleggen.

Toch was er nooit een kans dat die volledig zouden slagen. Er was te veel bedrog. En China, Rusland en Turkije behoorden tot degenen die ervan vrijgesteld waren.

-De onderhandelingen zouden mislukken, omdat Iran zou gaan storen, spelletjes spelen, en proberen trucs te gebruiken.

-Dus zou Iran uiteindelijk kernwapens krijgen.

-De VS zou dan indammingspolitiek gebruiken. Dat hoeft niet per se slecht te zijn, maar was het punt een indamming zoals die in de Koude Oorlog? of alleen maar een kleine indamming om te proberen het gebruik van kernwapens te voorkomen?

Maar nu is er iets heel raars gebeurd: Hassan Rouhani won de verkiezingen.

Laten we eens kijken. Rouhani is een veteraan als nationaal veiligheidsambtenaar. Hij werd gesteund door het regime. De kiezers zouden niet worden toegestaan om een keuze te maken van een hervormer, zodat ze alleen konden stemmen voor een nep-persoon.

Dus wat gebeurde er toen? “President Rouhani zegt dat Iran nooit nucleaire wapens zal ontwikkelen.” Maar dat is iets wat de Iraanse leiders altijd hebben beweerd!

De Los Angeles Times heeft toegejuicht dat tien dissidenten werden vrijgelaten. Maar dat waren ze niet, hoewel de krant schreef: “Het is het sterkste signaal van Rouhani dat hij streeft naar een belofte om de banden met het Westen te verbeteren en te houden.” Maar dat deed hij niet!

“Rouhani zei: ik ben volledig bevoegd om een deal te maken met het Westen.” Maar dat is wat ze ook zeiden!

Toen wekte hij de indruk dat hij de Iraaanse ontkenning dat de Nazi’s een Holocaust tegen de Joden hadden begaan, veranderde. Maar ook dat bleek een leugen te zijn, zie .

Ze hadden ze ook nog een nep-nieuwjaarsgroet voor de Joden: Rouhani voegde een Jood toe aan de VN-delegatie van Iran, ongetwijfeld om te vertellen hoe goed ze worden behandeld. Dus Rouhani houdt van de Joden en wil vrede sluiten.

Obama slikte het aas gretig in.

Maar let op dat Rouhani niet een gematigd verleden heeft – hij heeft opgeschept over het voor de gek houden van het Westen over het nucleaire programma van Iran – en ondertussen heeft Iran nu troepen in Syrië. Wat een sukkels zijn de Amerikanen toch. Ze zullen nog steeds praten over Iraanse kernwapens op de dag dat ze die krijgen. En wellicht geldt dat eveneens voor Syrië’s opgeven van chemische wapens.

Maar nee, het is Israël dat de wereld in een oorlog wil trekken. The New York Times schrijft: “Netanyahu drijft de spot met de Iraanse opening, richt het toneel op voor een confrontatie met de VS

Het is Israël dat “spot”; en dat spotten is zet een VS-Israël “ontknoping” op, omdat Amerika begrijpelijkerwijs liever een leuke vrede dan een oorlog met Iran heeft. Nu is er nog geen aanwijzing die aantoont dat Israël misschien wel gelijk heeft.

The Times schrijft:

“De Israëlische premier Benjamin Netanyahu stelde snel voor om de voorzichtige stappen van Iran en de Verenigde Staten om spanningen te verlichten en in de richting van onderhandelingen te gaan voor een einde aan de nucleaire crisis te blokkeren, en signaleerde iets wat waarschijnlijk een aanhoudende campagne van Israël is voor elke deal.”

Maar dit is een leugen. Netanyahu kan geen enkel initiatief “blokkeren” en als Obama gesprekken wil, zal hij die hebben. En er wordt aangenomen dat het initiatief zal slagen “in de richting van onderhandelingen om de nucleaire crisis te beëindigen.” Vrede in onze tijd!

Toch zit er nog een stuk gif in het stuk. De lezer wordt gewaarschuwd dat er “een aanhoudende campagne van Israël zal komen tegen elke deal. Israël zal krampachtig proberen om elke poging om vrede te sluiten te onthoofden. Dat slechte Israel!

In feite zijn het natuurlijk anderen die een deal willen claimen, dat is zeker, en Iran wil er een.

Net als Vladimir Poetin met de Syrië-deal is Rouhani die nu in de Washington Post een opiniestuk krijgt, in plaats van de Times, om zijn claims te maken en om te worden toegejuicht.

Al is er sprake is van een afrekening voor Iran in een reeks van rechterlijke uitspraken van de Europese Unie, die de verwijdering van unilaterale sancties hebben aanbevolen tegen tientallen Iraanse bedrijven, waaronder cruciale transportlijnen. De Europese staten staan te popelen om de sancties te laten vallen vanwege het geld dat verdiend kan worden.

Rami G. Khouri schrijft: “De positieve mogelijkheden die kunnen uitgaan van de toenemende tekenen van een directe Iraans-Amerikaanse betrokkenheid zijn oogverblindend in hun intensiteit en historisch in hun reikwijdte. Zelden in de moderne geschiedenis heeft de Midden-Oosten regio zo’n hoopvol ogenblik ervaren als dit, nu een belangrijke diplomatieke verschuiving plaatsvindt naar productieve Amerikaans-Iraanse betrekkingen met een positieve invloed op een half dozijn conflicten in de regio.”

Met welke indicatie?

“Zal Iran Al-Assad verhandelen?, zegt al-Ahram, aangezien het lijkt dat Iran eigenlijk de burgeroorlog laat escaleren.” De Syrië-deal houdt een les in voor Barack Obama: “Praat met Iran,” zegt een opiniestuk in de Financial Times. Reuters noemt het regime een “gematigde regering”.

De Guardian vertelt ons: “Na jaren van het zien van de vernietiging van hun persoonlijke vrijheden en politieke eisen, hopen de jonge Iraniërs dat de inspanningen van de nieuwe regering onder leiding van president Hassan Rouhani zich zal openstellen naar de Iraanse samenleving en de status van het land op het wereldtoneel zal herstellen.” Op welke indicatie?

Ongeveer het enige artikel dat ons eraan wil herinneren dat Teheran een ideologische en gezworen vijand is van Amerika dat men wil misleiden, was Ray Takeyh, een Iran-expert die heeft gewerkt bij de National Security Council. Sprekend over een artikel in een Iraanse krant, zei hij:

“Het artikel benadrukt dat het confronterende beleid en de roekeloze retoriek van de voormalige president Mahmoud Ahmadinejad naar de internationale gemeenschap heeft veroorzaakt dat Iran werd gezien als bedreigend en gevaarlijk. In die context werd Iran’s zoektocht naar nucleaire emancipatie verbonden aan een tegengaan daarvan door de grote mogendheden. En slim gemanipuleerd door de Verenigde Staten en Israël, veroordeelde de Verenigde Naties Iran en werden slopende sancties opgelegd aan haar prille economie.

“De redactie ging verder met te zeggen dat om aan deze hachelijke situatie te ontsnappen, Iran haar imago moest veranderen. Een staat die wordt beschouwd als “betrouwbaar” en “met verantwoordelijkheid”, is gebonden om te worden voorzien van wat speelruimte. Iran kan het beste haar nucleaire ambities bereiken niet door systematisch concessies doen over de reikwijdte van haar programma, maar door het veranderen van de algemene indruk van haar betrouwbaarheid als staat.”

Op die manier kunnen alle problemen worden opgelost met de Moslim Broederschap en Iran, met de hulp van Rusland en Turkije. Israël daarentegen is onbetrouwbaar en heeft liever eenvermijdbare confrontatie. Grappig, dus Iran ziet Amerika niet langer als de Grote Satan, maar als de Grote Sukkel.

Pas op voor Iraniërs die geschenken aandragen, en wees je nog meer bewust van Iraniërs dat niet doen.

Bron: Rubin Reports » “Iran is Now Moderate” Is A Joke
Bron: http://www.wimjongman.nl
Vrede zij u,
Henk
www.weeswaakzaam.com