Toen Obama vier jaar geleden aantrad, was Noord-Afrika niet iets wat de CIA-analisten ‘s nachts wakker hield. Er waren bekende brandhaarden in de regio, maar niemand dacht eraan dat het waarschijnlijk zou veranderen in een volgend Afghanistan. Toen kwam de Arabische lente.
Egypte, de grote regionale macht, is sindsdien in handen gevallen van de islamisten en uitgegroeid tot een deel van de pijplijn voor de islamistische strijders om de wapens uit Libië naar Gaza en Syrië te vervoeren. Islamisten hebben de verkiezingen gewonnen in Tunesië en Marokko. Met de Moslim Broederschap die domineert in Libië, is Algerije het enige grote Noord-Afrikaanse land dat de islamisten heeft teruggeslagen. Nu ligt het ook onder vuur.
Islamitische ambities hadden geleid tot een wrede burgeroorlog in Algerije, waarvan het land zich nog steeds moet herstellen. Met Libië en Egypte in het westen en Mali in het zuiden, is het nu kwetsbaarder dan ooit. En als Algerije in een burgeroorlog zinkt, dan zal Noord-Afrika echt zal worden teruggebracht tot het niveau van een tweede Afghanistan. En dat zou precies kunnen zijn wat de olie-tirannen uit de Golf, die achter de Arabische lente zitten, echt willen.
De Britse premier David Cameron spreekt al van een Noord-Afrikaans conflict dat decennia zou kunnen duren. Het is een meer nuchtere beoordeling dan de eerdere gedachte van de Franse minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius, dat de gevechten in Mali voorbij zou zijn in een kwestie van weken.
Tegen de tijd dat de Franse president François Hollande startte met het maken van een tijdlijn, klonk het voor de meeste mensen uit Afghanistan en Irak heel bekend: “We hebben een doel. Om ervoor te zorgen dat wanneer we vertrekken, als we uiteindelijk onze tussenkomst beëindigen, Mali veilig is, het legitieme autoriteiten heeft, een verkiezingsproces en er geen terroristen meer zijn die een bedreiging vormen voor haar grondgebied.” Het was in alle opzichten opnieuw de Afghanistan-tijdlijn.
Toen Mitt Romney in het presidentiële debat Mali opvoerde, ontmoette hij snerende antwoorden van links en verbijstering in de media. “Ondanks Romney’s claims is Mali geen Afghanistan, zeggen de experts” – dat was het hoe ‘US News and World Report’ het weerwoord kopte. Drie maanden later wordt het steeds duidelijker dat niet alleen Mali zal veranderen in Afghanistan, maar Noord-Afrika van dezelfde modderige helling glijd.
Het had een Franse militaire interventie nodig om de lokale strijders van Al Qaida-afdeling tegen te houden bij het bedreigen van de hoofdstad van Mali. En dat werd gevolgd door een gijzelingsdrama in Algerije. De gemeenschappelijke noemer voor het geweld in Mali en Algerije is Libië.
De Algerijnse aanvallers kwamen naar verluidt uit de terroristische kampen in het zuiden van Libië. Hoewel de Libische regering beweert dat er geen terroristische kampen zijn in het zuiden van Libië, heeft het bijna geen gezag of macht buiten Tripoli, en wordt het zwaar geïnfiltreerd door de Moslim Broederschap en de andere islamisten.
Terwijl Gaddafi de Verenigde Staten kon beloven dat hij de sponsoring van de terroristen zou beëindigen en de autoriteit had zich daaraan te houden, is de nieuwe Libische regering een kwetsbaar geheel van facties die niets aan kunnen bieden, en ook niets aanbieden. Het heeft de Franse interventie in Mali reeds veroordeeld. En het is heel waarschijnlijk dat elementen in de Libische regering op de hoogte waren van de dreigende aanval in Algerije, net zoals ze op de hoogte waren, naar verluidt, van de aanslag op de Benghazi-ambassade.
De nieuwe Libische regering is weer precies als de regering Karzai: een verzameling van verschuivende groepen die geen enkele ondersteuning bieden aan het Westen, in plaats daarvan hen zoveel ze kunnen ondermijnen.
Het enige dat Obama, Cameron en Sarkozy geleerd hebben van de oorlogen in Afghanistan en Irak was door te vermijden dat de aandacht van het publiek zich zou richten op hen, door het minimaliseren van hun ongelukkige voetspoor. Door het vermijden van troepen op de grond, dacht het trio dat ze alle problemen konden ontwijken, die Bush en Blair hadden met Irak. Het is nooit bij hen opgekomen dat de reden waarom Bush en Blair kozen voor bezetting en wederopbouw, was om te proberen de daaruit voortvloeiende chaos neer te slaan. Ondanks hun inspanningen komen hun eigen mensen uit Libië en Mali terug in lijkzakken. En het doden is nog maar net begonnen.
De nieuwe oorlog in Mali begon toen de Toeareg-nationalisten vochten in Libië, samen met islamisten, om een oude burgeroorlog in Mali opnieuw te bevechten. De nieuwe burgeroorlog zou zijn geëindigd zoals de oude het deed, als er niet een belachelijke hoeveelheid wapens door Qatar en Frankrijk waren verscheept naar de Libische jihadisten, waardoor het voor hen mogelijk was om door Mali te trekken.
Het goede nieuws in Mali is dat de jihadisten niet bijzonder populair zijn bij de autochtone bevolking. Maar dat waren de Taliban ook niet. De grote truc in de bezetting is dat, zodra er voldoende buitenlandse troepen binnen handbereik zijn, de jihadisten op zoek gaan naar de lokale vechters om wat geld te verdienen en zo hun invloed uitbreiden met een paar aanvallen hier en daar. En dit is geen onderneming zonder winst.
Het opbouwen van islamistische Emiraten in Noord-Afrika is meer dan het alleen maar mogelijk maken van het afhakken van handen van dieven en vrouwen afranselen voor het niet dragen van de boerka. Het gaat over een stroom van geld en drugs uit het oosten naar het westen en alle onderdelen daar tussenin. Voordat Al-Qaeda een bod deed op Mali, had het land de wetteloze staat al bereikt en was een mekka geworden voor de Latijns-Amerikaanse drugskartels voor het verplaatsen van hun product naar Europa.
Het kruispunt tussen drugs en Jihad, zowel in Afghanistan als in Mali, zijn geen toeval. Er zijn twee zaken die het islamitisch terrorisme financieren: olie en drugs. Het verbond tussen de islam en Links is gebouwd op de onderling verbonden drugsnetwerken van de marxistische regimes en de guerrillagroepen in Latijns-Amerika en hun islamitische tegenhangers in Azië en het Midden-Oosten.
Bosnië gaf de islamisten de toegang tot de lucratieve Europese markten voor mensenhandel; en Afghanistan bracht de islamistische groeperingen in een deel van de Gouden Driehoek. Noord-Afrika geeft ze nog iets beters, de interface tussen Europa en Afrika met een Latijns-Amerikaanse connectie. Een aanstaande breuk kan de oliemarkt op zijn kop zetten, maar drugs gaan nergens heen en de islamisten zetten hun weddenschappen op de drugs als het oliegeld wegsijpelt.
De nauwe banden van Noord-Afrika met Europa maken het tot de ideale springplank voor de verovering van Europa, waar de islamisten naar uitkijken. Met het bloedbad dat groeit in Noord-Afrika blijft het te bezien of Obama, Cameron en Hollande in staat zullen zijn om te slagen in Noord-Afrika, waar ze niet slaagden in Afghanistan.
Bron: North Africa Is the New Afghanistan
Bron: http://www.wimjongman.nl
Vrede zij u,
Henk
www.weeswaakzaam.com
lekker rommelen in de zandbak als stof zijt gij gekomen en als stof zult gij heengaan