Laten we onze herinneringen vernieuwen over de relaties van de president.
Voor een groot aantal Amerikanen, is de reactie van president Obama op de Libische crisis raadselachtig. Als eerste, is er twijfel. Geen reactie. Het Witte Huis beweerde de problemen te bezien die geen aanleiding geven tot optreden van de president. Dan knullige oproepen naar de Libische regering voor terughoudendheid voor een einde aan het geweld, nooit met vermelding van de gekke tiran bij zijn naam. Dan, eindelijk, in het navolgen van de normale terughoudendheid van de niets-doende-Europeanen, verklaarde Obama; “tijd voor Gaddafi om te gaan.” Dan, militaire bewegingen met oorlogsschepen. Vervolgens zegt, minister Clinton dat we moeten wachten op de VN en pas op een internationaal gecoördineerde manier de anti-Gaddafi krachten te steunen. Nu, vertelt Obama’s Director of National Intelligence het Congres (en de hele wereld) dat Kadhafi zal winnen en de rebellen zullen verliezen.
Het bloed blijft stromen op orders van Gaddafi. Bijna twee weken geleden lekte het nieuws uit dat wanhopige rebellen bij de VS bedelen voor een militaire interventie. “Stuur Bush,” vroegen ze!
Ondertussen, terug in het Witte Huis, waar de cowboy niet langer de baas is, geeft president Obama een Motown soiree, danst de hele nacht door, en een dag later gaf hij een uitgebreide lunch aan de gouverneurs van de natie en geeft ze daarbij tal van ongevraagde adviezen. In plaats van een persconferentie met de verslaggevers om te praten over de Libische crisis, Obama stuurde zijn nieuwe perschef voor dat klusje. Dan heeft Obama weer een ontmoeting met de president van Mexico, om zonder twijfel, een paar meer Staten aan te bieden. Obama pikte een vraag op van de Amerikaanse pers en het was iets dat te maken met een NFL-unie geschil. Nu, de president is op de campagne en de plant zijn basketbal partij.
Verwarrend, op zijn zachtst gezegd. Libië? Wat?
Gevoelige Amerikanen achter latend met de vraag of president Obama de wilde hond Gaddafi in toom wil houden – wat er ook gebeurd.
Dus, misschien moeten we eraan worden herinnerd aan de verontrustende relaties tussen de spirituele mentor van Obama, ds. Jeremiah Wright, Louis Farrakhan, en Muammar Gaddafi. Hoewel Wright afwezig is geweest in de publieke belangstelling voor de afgelopen twee jaar, was Louis Farrakhan behoorlijk aanwezig. Terwijl Obama aan het dansen was op Motown hits, Farrakhan krijgt belangstelling voor zijn gebruikelijke Joden-haat, bewerende dat joden – die naar hij zegt de controle voeren over de Amerikaanse buitenlandse politiek en het bankwezen – proberen om ons in een oorlog te duwen met zijn “vriend” Gaddafi.
Niemand zou verrast moeten zijn dat dit klinkt alsof Adolf Hitler zoiets zou zeggen. Farrakhan is bekend om zijn uitgesproken bewondering voor Hitler en de nazi’s en hun ideeën over de Joden. En Farrakhan is echt een vriend van Gaddafi. In 1996, heeft Gaddafi 2,5 miljoen dollar naar Nation Farrakhan of Islam overgemaakt. Gelukkig werd de overdracht van middelen geblokkeerd door de regering-Clinton. Gaddafi had ook aan Farrakhan $ 1 miljard in fondsen beloofd, voor “invloed op de dan komende presidentsverkiezingen.”
Van Abraham H. Foxman’s verklaring “het cynische verbond van Farrakhan met Gaddafi”:
Tot nu toe, heeft kolonel Kadhafi verkondigd, “Onze confrontatie met Amerika was als een strijd tegen een vesting van buitenaf.” Na een gesprek met pastor Farrakhan, echter, “vonden we een mogelijkheid om de strijd aan te gaan binnen de vesting en hen te confronteren.” Kolonel Kadhafi beloofde dat als Amerika van binnenuit wordt bestreden, de NOI uiteindelijk zal voldoen aan een van zijn mooiste dromen: de oprichting van een zwarte staat binnen de grenzen van Amerika. Ooit voorspelde de militaire man, de Libische leider, dat deze nieuwe staat zich ook zal beroemen op het “grootste zwarte leger op aarde.”
Toen de toenmalige kandidaat-Obama geconfronteerd werd met Hillary Clinton in 2008, moderator Tim Russert bevroeg Obama behoorlijk krachtig over zijn samenwerking met Louis Farrakhan. Voor degenen die het zich wellicht niet herinneren, Farrakhan en Obama woonden dezelfde buurt in Chicago. Samen met de voormalige Weather Underground leiders Bill Ayers en Bernadine Dohrn, als ook Farrakhan en Obama leefden in Hyde Park – de upscale, politiek hyperactief enclave in de buurt van de Universiteit van Chicago. Barack Obama’s kerk, onder het directeurschap van Jeremiah Wright, Jr, bekroonde Louis Farrakhan met zijn “Trompet Award” voor levensduur verwezenlijking in 2007.
Wright had eigenlijk de Trinity preekstoel opengesteld aan Louis Farrakhan voor een aantal gelegenheden. Zwarte moslims zijn niet alleen welkom, maar spelen zelfs een belangrijke rol in de bediening van de Trinity United Church of Christ – zoals ik zelf zag toen ik deze bezocht in januari 2008.
De kerkelijke boekwinkel is gevuld met zwarte nationalistische literatuur, waaronder Nation of Islam boeken prominent zijn opgenomen, met name die van Malcolm X. Wright die nooit terughoudend was over zijn ‘kerk’ die een thuisbasis is voor de zwarte bevrijdingstheologie van James H. Cone. Het gehele aanbod van zijn boekwinkel is gericht op de hang naar het racistische nationalisme met religieuze attributen. Jeremiah Wright, behaalde een master degree, – voordat hij studeerde voor de “christelijke bediening”, in de islamitische studies aan de Universiteit van Chicago. Zwarte bevrijdingstheologie is, in de eigen woorden van Cone, een poging om het christendom van Martin Luther King, Jr samen te smeden met de zwarte nationalistische moslim geloofsbelijdenis van Malcolm X.
Louis Farrakhan, begin 2008, verkondigde met de openbare mededeling dat hij inderdaad Barack Obama’s kandidatuur steunde en stelde het gewicht van de zwarte moslim (Nation of Islam) gemeenschap achter Obama. Russert vroeg Obama of hij in het openbaar deze steun zou weigeren en formeel afwijzen. En Obama voerde een van zijn nu al te bekende verbale twee stappen uit, zeggende: “Ik ben heel duidelijk geweest in mijn verwerpen van anti-semitische opmerkingen door pastor Farrakhan. Ik denk dat ze onaanvaardbaar en verwerpelijk zijn [...]. Ik kan hem natuurlijk niet censureren, maar ik zoek geen ondersteuning voor deze [...]”
Zorgvuldige luisteraars opgemerkt dat Barack Obama nooit de eretitel “pastor” geschrapt heeft bij het verwijzen naar Farrakhan.
Russert wilde het niet los laten, dat wel. Hij herinnerde Obama aan zijn eigen predikant en geestelijke mentor, Jeremiah Wright, die met Louis Farrakhan in 1984 Gaddafi hadden bezocht – en later gezegd hebben dat als Obama’s tegenstanders erachter kwam, zijn “Joodse steun sneller zou verdwijnen dan een sneeuwbal in de hel.”
Obama reageerde daarop met meer als een twee-stappen antwoord: “Sommige van mijn sterkste steun in deze campagne komt uit de joodse gemeenschap [...] en de reden is, dat ik een trouwe vriend van Israël ben. Ik denk dat ze een van onze belangrijkste bondgenoten zijn in de regio en ik denk dat hun veiligheid heilig is.”
Dus. Pas nu Barack Obama president is van de Verenigde Staten, lijkt de vurige verklaring van steun aan Israël een beetje onoprecht op zijn zachtst gezegd.
En nu als het hele Midden-Oosten een kolkende heksenketel van onrust is, Barack Obama’s leiderschap lijkt Buiten Dienst te zijn. De veiligheid van Israël hangt zeer veel af van welke krachten de overwinnaars zullen worden in de verschillende landen in de regio. En Barack Obama’s acties met betrekking tot Farrakhan’s vriend, Gaddafi, lijken nu discutabel te zijn, op zijn best.
Als burger, heb ik nu de vraag of wij Amerikanen niet zo snel al die lastige relaties van Obama hadden moeten weg stoppen. In werkelijkheid, lijken zijn daden als president, met name ten aanzien van het buitenlands beleid, veel meer in overeenstemming met die “God damn America” proclamaties van Wright en de anti-semitische moslims verklaringen van Farrakhan, dan ze zijn verklaarde aanklachten van Obama tegen beide.
Het ziet er niet goed uit. In de wereldzaken, er is echt niets erger dan een puber mentaliteit in combinatie met een enorme kracht. Het is zelden een goed idee om de auto sleutels te geven aan de lokale bendeleider.
Kyle-Anne Shiver is een onafhankelijke journalist en een frequente medewerker aan American Thinker . Ze heet uw commentaar op www.kyleanneshiver.com .
Bron: http://www.wimjongman.nl
Bron: Pajamas Media » Obama, Wright, Farrakhan, and Gaddafi
Vrede zij u,
Henk
www.weeswaakzaam.com
